Waardebepalingen antiek verkopen antiek kopen
Antiekexperten.com

Deconstructivisme

Deconstructivisme

Historiek

Deconstructivisme   (1988 -2010)  De term deconstructivisme ontstond eind jaren ‘80 van de 20e eeuw. Het was niet zozeer een designbeweging maar een algemene richting in architectuur en interieurontwerp. Anders dan de logica en orde die door het modernisme werden gedicteerd, waren gebroken en gekartelde vormen, kromme en overlappende vlakken en een soms “verontrustende” modellering typerend voor het deconstructivisme.

Het concept was afkomstig uit het deconstructiedenken, een analysemethode in de literatuurkritiek die eind jaren ‘60 door Jacques Derrida werd ontwikkeld. Derrida was van mening dat een tekst op meerdere manieren kon worden geïnterpreteerd en nooit precies kon betekenen wat er stond of kon weergeven wat het betekende.

Deconstructie probeerde de nietszeggendheid van de tekst aan te tonen door de intellectuele grondslag te destabiliseren. Derrida’s methode werd in de jaren ‘70 vertaald in een stijl van architectuur en interieurontwerp deconstructivisme die de ideeën van de rationele orde in twijfel trok en probeerde de onderliggende structuur te onthullen.

Philip Johnson organiseerde in 1988 een tentoonstelling in het MoMA in New York waar hij de stijl identificeerde aan de hand van het werk van zeven architecten, onder wie Peter Eisenman, Zaha Hadid, Frank Gehry en Bernard Tschumi. Er waren ontwerpen en tekeningen van fantasiearchitectuur te zien die een uitdaging waren voor wat in die tijd beschouwd werd als nogal bezadigde modernistische conventies.

Slechts een klein aantal deconstructivistische ontwerpen is ooit gebouwd, onder andere Tschumi’s “follies” in het Parc de la Vilette in Parijs. Door op hun tentoonstelling een nieuw “isme” centraal te laten staan, kon Johnson deze nieuwe stijlelementen identificeren en accentueren.

Al spoedig werden de architectonische kenmerken van de centrumloze ontwerpen, verwrongen geometrie, glas en metaalscherven vertaald in een grafische vormgeving die grafisch ontwerpers een kant-en-klare taal verschafte. Een aantal ontwerpers geassocieerd met de Cranbrook Academy of Art, onder wie Katherine McCoy en Lucille Tenazas, paste de deconstructivistische ideologie toe in hun werk door een multigelaagdheid van woord en beeld waardoor de boodschap multi-interpretabel is.

In de industriële vormgeving waren de radio’s van Daniel Weil gegoten in plastic waardoor de onderdelen te zien waren en de vorm van dit alledaagse product geherinterpreteerd werd.

De fragmentarische vormgeving van veel deconstructivistische ontwerpen vertonen gelijkenis met het constructivisme. De stijl wordt ook in verband gebracht met het postmodernisme.

Belangrijkste kenmerken

  • Gebruik van gebroken en gekartelde vormen
  • Multi-gelaagdheid, verdraaide geometrie
  • Afwijzing van ornamentatie
  • Wil uitdagen en blootleggen
  • Wijst historisering en ornamentatie af
  • Gebruikt multi-gelaagdheid van woord en beeld en is daardoor multi-interpretabel

Deconstructivisme
Trendsetters Activiteiten

Frank Owen Gehry (geb, 1929), Architect, vormgever, kunstenaar
Zaha Hadid (1950), Architect
Peter Eisenman (1932), Architect, docent
Bernard Tschumi (1944), Architect
Katherine McCoy (1945), Grafisch ontwerper, docent
Daniel Weil (1953), Architect, vormgever
Ross Lovegrove (1958), Vormgever

DE BELANGRIJKSTE
STIJLPERIODES & DESIGNERS

Klik op onderstaande linken om
de infopagina’s te raadplegen
op deze website

Arts And Craftsbeweging
William Morris
A.W.N. Pugin
Arthur Heygate Mackmurdo
Charles R. Ashbee
Gustav Stickley

Esthetic Movement
Edward William Godwin
Louis Comfort Tiffany
François Eugène Rousseau
Christopher Dresser

Japonisme
Siegfried Bing

Art Nouveau
Hector Guimard  
Emile Gallé  
Louis Majorelle  
Victor Horta  
Henri van de Velde
Charles Rennie Mackintosh  
Richard Riemerschmid  
Josef Franz Maria Hoffmann  
Otto Wagner  
Josef Maria Olbrich  
Koloman Moser  
Antonio Gaudy y Cornet

Modernisme
Charles Edouard Jeanneret
Le Corbusier
 
Adolf Loos  
Peter Behrens  
Walter Adolph Gropius  
Ludwig Mies van der Rohe

Secession
Wiener Werkstätte
Deutscher Werkbund

Gustav Klimt  
Otto Prütscher
Bruno Paul

Art Deco
JacquesEmile Ruhlmann  
René Jules Lalique   
Donald Deskey

De Stijl
Theo van Doesburg
Jacob Johannes Pieter Oud
Gerrit Thomas Rietveld

Bauhaus
Marcel Lajos Breuer  
László Moholy Nagy  
Marianne Brandt  
Mart Stam

Moderne Stijl
Karl Emanuel Martin Kern Weber
Eileen Moray Gray  
Walter Dorwin Teague  
Raymond Fernand Loewy

Streamlining
Henry Dreyfuss

Organic Design
Frank Lloyd Wright  
Charles Alvar Aalto  
Eero Saarinen  
Charles Eames  & Ray Eames  
Pierre Paulin

Internationale Stijl
Philip Cortelyou Johnson

Modern Scandinavisch Design
Bruno Mathsson  
Josef Frank  
Arne Jacobsen  
Verner Panton  
Henning Koppel  
Borge Mogensen  
HansJorgen Wegner  
Tapio Veli Ilmari Wirkkala  
Timo Sarpaneva

Zwitserse School
Adrian Frutiger

Pop Art
Peter Murdoch

Space Age
Eero Aarnio  
Olivier Mourgue  
Marco Zanuso sr.
Richard Sapper

Antidesign
Alessandro Mendini  
Michele de Lucchi  
Ettore Sottsass jr.

Hightech
Norman Foster  
Ward Bennett

Postindustrialisme
Tom Dixon  
Ron Arad

Postmodernisme
Mario Botta  
Andrea Branzi  
Nathalie du Pasquier
Aldo Rossi  
Matteo Thun  
Shiro Kuramata
Micael Graves  
Alessandro Mendini  
April Greiman

Memphis

Deconstructivisme
Frank Owen Gehry
Daniel Weil  
Ross Lovegrove